جامعه مهندسین خودرو (SAE) اولین نهادی بود که لزوم یک سیستم نامگذاری برای فولادها را تشخیص داد و نخستین سیستم نامگذاری را نیز ابداع کرد. پس از آن، انجمن آهن و فولاد امریکا (AISI) سیستم مشابهی را اقتباس کرد. در سال ۱۹۷۵، SAE یک سیستم نامگذاری یکپارچه برای فلزات و الیاژها (UNS) منتشر کرد. این سیستم همچنین دارای شماره های ارجاعی برای مشخصات مواد دیگر است . در سیستم نامگذاری UNS از یک حرف پیشوند برای نمایش نوع ماده استفاده می شود؛ برای مثال، حرف G برای فولادهای کربنی و آلیاژی، حرف A برای آلیاژهای آلومینیم، حرف C برای آلیاژهای با فلز پایه مس و حرف S برای فولادهای ضدزنگ یا ضد خوردگی بکار می رود. در صنایع برای بعضی از مواد هنوز نماد واحدی تصویب نشده است.

نامگذاری فولادها

برای فولادها، دو رقمی که پس از حرف پیشوند می آید نشانگر ترکیبات آن به جز کربن است. ترکیبات مختلفی که در فولادها بکار می رود به قرار زیر است:

دو رقم دوم اشاره به مقدار تقریبی کربن موجود در فولاد دارد. بنابراین، G۱۰۴۰۰ یک فولاد کربنی ساده است که میزان اسمی کربن آن حدود ۰٫۴۰ درصد ( از ۰٫۳۷ تا ۰٫۴۴ درصد) می باشد. رقم پنجم در شرایط خاصی بکار می رود؛ برای مثال، نامگذاری قدیمی ۵۲۱۰۰ AISI بیانگر آلیاژ کروم با حدود ۰٫۱ درصد میزان کربن است. نامگذاری UNS برای این نوع فولاد G۵۲۹۸۶ است. سیستم نامگذاری UNS برای فولادهای ضدزنگ، از پیشوند و با همان سه رقم نخست سیستم نامگذاری قدیمی AISI استفاده می کند. دو رقم بعدی برای موارد خاص حفظ می شود. در این سیستم، نخستین رقم گروه نشانگر مقدار تقریبی ماده ترکیبی است. بنابراین، رقم ۲ نشانگر فولاد کروم- نیکل- منگنز، رقم ۳ نشانگر فولاد کروم- نیکل و رقم ۴ نشانگر فولاد آلیاژی کروم دار است. از این رو، S ۳۰۲۰۰ را اغلب فولاد ضدزنگ ۸-۱۸ می گویند که بیانگر ۱۸ درصد کروم و ۸ درصد نیکل موجود در آن است.

نامگذاری آلومینیوم

پیشوند گروه آلیاژهای آلومینیم حرف A است. نخستین رقم پس از این حرف نشانگر فرایند ساخت است. برای A9 یک آلومینیم غیر ریختگی و A0 یک آلومینیم ریخته گری است. همانگونه که در ششکمی بینید، دومین رقم نشانگر فلز آلیاژی اصلی است. سومین رقم در این گروه برای تصحیح آلیاژ اصلی یا محدوده ناخالص اشاره به آلیاژهای دیگری که با آلیاژ اصلی بکار می روند دارد.

سیستم نامگذاری انجمن سنجش و مواد آمریکا (ASTM) برای چدنها کاربرد گسترده ای دارد. این نامگذاری بر پایه استحکام کششی است. برای مثال، ASTM۳۰ چدنی است که کمترین استحکام کششی آن kpsi ۳۰ می باشد. با این وجود، استحکام کششی معمول برای این چدن kpsi ۳۱ است.